facebook

Wpisz wyszukiwaną frazę i zatwierdź, używając "ENTER"

Recenzja książki Natalii Kubicius „Biały i Czarna. Dzieci z kamienia”

Wyczekiwany z niecierpliwością drugi tom serii Biały i Czarna ponownie zaprasza czytelników do magicznego świata spod pióra Natalii Kubicius. 

Już po pierwszym tomie stałam się wierną fanką autorki, której media społecznościowe od jakiegoś czasu dokumentują prace nad kolejnymi książkami z serii (tak, książkami w liczbie mnogiej). We wrześniu tego roku ukazała się kolejna pozycja z cyklu – Dzieci z kamienia – która opowiada dalsze losy bohaterów poznanych w pierwszej części.

Książka opowiada o świecie podobnym do naszego, do którego zaczyna wracać dawno już zapomniana magia. Odmienia ona życie głównych bohaterów i steruje ich losami. Zmiana ta spotyka się zarówno ze strachem, jak i z fascynacją. Ludzie związani z nadnaturalnym aspektem świata, którzy żyli w ukryciu i lęku, obawiając się dyskryminacji, znajdują dla siebie miejsce w nowej rzeczywistości i obserwują, jak nadchodzi ich czas. W drugim tomie ścieżki głównych bohaterów coraz mocniej się ze sobą splatają, a przeznaczenie dyskretnie daje do zrozumienia, że ich spotkanie nie było przypadkowe. Jak zawsze, wszystkie postacie są świetnie napisane, tajemnicze, barwne i oryginalne

Książka jest pełna intryg, królewskich i politycznych zagrywek, a także bardziej emocjonalnych historii o utracie bliskich, nieoczekiwanej miłości, poświęceniu czy przyjaźni. Wielokrotnie pojawia się tu motyw kobiet niedocenianych przez społeczeństwo, które nie zaznały łatwego życia, a które mimo to udowadniają swoją siłę i wytrwałość na każdym kroku. Wyraża się to nie tylko poprzez historie miłości – zarówno biologicznych, jak i adopcyjnych matek – ale także przez to, co dla kobiety oznacza macierzyństwo oraz jak wiele jest w stanie dla nich zrobić. Powieść ukazuje mnogość ról, jakie odgrywają kobiety. Udowadnia nam, że kobiety mają takie same możliwości i są zdolne do takich samych osiągnięć jak mężczyźni, nawet kiedy świat traktuje je jako wyjątek, a nie normę. Książka porusza też temat tego, jak nasze pochodzenie wpływa na całe nasze życie i jak musimy sobie radzić z brzemieniem tego, gdzie się wychowaliśmy, choć optymistycznie zaznacza, że nie jesteśmy w tym aspekcie bezradni.

Historia jest bardzo śmiała i nie boi się głębokich tematów, takich jak miłość, wierność, poświęcenie, utrata dziecka, nieszczęśliwe małżeństwo czy siostrzana więź. Co zaskakujące, nie jest to w żaden sposób romans. Mimo że autorka przedstawia wiele relacji romantycznych, ukazuje je w bardzo dojrzały i piękny sposób, daleki od schematów typowego romansu. Powiedziałabym wręcz, że jest to powieść niespotykana i nieprzewidywalna pod względem tego, gdzie i między kim rozkwitną miłość, przyjaźń czy zrodzi się nienawiść oraz jak relacje te mogą ewoluować. Jednocześnie podchodzi do nich bardzo indywidualnie i ukazuje złożoność relacji międzyludzkich.

Z drugiej, bardziej optymistycznej strony jest to powieść, która mówi nam o pogoni za marzeniami, wytrwałości i dążeniu do swoich celów mimo przeszkód, jakie napotykamy na drodze. Jest to historia o nieoczekiwanych przyjaźniach i o tym, że rodziną nazywamy ludzi, na których nam zależy, a niekoniecznie tych, z którymi dzielimy tę samą krew.

Wydanie jest pięknie opatrzone ilustracjami i mapami, wykonane z niezwykłą dbałością o szczegóły oraz wzbogacone o wiele piosenek, wierszy i legend, które pozwalają czytelnikowi jeszcze bardziej zagłębić się w klimat przedstawionych krain. Świat w książce jest naprawdę świetnie i szczegółowo wykreowany, co pozwala dobrze zapoznać się z zasadami, według których funkcjonuje, oraz prawami, jakie w nim obowiązują. Chociaż autorka nie zdradza wszystkich szczegółów, czytelnik jest świadkiem tego, jak wspomniany świat się zmienia i jaki wpływ ma to na jego mieszkańców. Retrospekcje pomagają lepiej zrozumieć motywacje i przyszłość głównych bohaterów. Powieść wprowadza również wiele nowych postaci, które są kluczowe dla rozwoju fabuły, jednak wciąż pozostają tajemnicą do rozwiązania.

Akcja nie posuwa się naprzód wyłącznie dzięki czynom bohaterów, ale przede wszystkim poprzez ich samorozwój. Wpływ innych osób i samorefleksja pozwalają im lepiej poznać samych siebie oraz dojrzeć i budować głębsze relacje ze swoimi towarzyszami. Ta część mocno skupia się na tym, by pokazać nam, na czym im zależy, czego się boją, skąd pochodzą, do czego dążą i jakie przeszkody los stawia na ich drodze. Mimo to powieść jest fascynująca i czyta się ją niczym opowieść snutą przy ognisku.

Zdecydowanie jest to powieść, która może spodobać się czytelnikom niezależnie od wieku czy płci – są w niej bowiem postacie bliskie zarówno młodszym, jak i starszym odbiorcom. Książka jest niesamowicie inteligentnie napisana i bezbłędnie oddaje wewnętrzne rozterki związane z przedstawionymi sytuacjami. Mimo że jest to książka fantasy, idealnie odzwierciedla świat rzeczywisty i pozwala czytelnikom utożsamiać się z bohaterami. Dodatkowo, mimo poruszania wielu emocjonalnych tematów powieść czyta się lekko – nie trzeba zapamiętywać drzew rodowych ani całej geografii regionu, żeby móc podążać za fabułą. Bardzo polecam dać się tej książce oczarować i przenieść do magicznego świata Dzieci z kamienia, żeby wraz z głównymi bohaterami tańczyć do wtóru melodii Gaspara czy kibicować podbojom Karcianej Królowej!

Tekst: Alicja Tomczyk

Post dodany: 17 listopada 2026

Używając tej strony, zgadzasz się na zapisywanie ciasteczek na Twoim komputerze. Używamy ich, aby spersonalizować nasze usługi i poprawić Twoje doświadczenia.

Rozumiem, zamknij to okno