“Live like you’re dying (because you are)”
Nasze codzienne życie jest pełne zmartwień. Żyjemy w ciągłym stresie, ciągłym pośpiechu. Przejmujemy się tym, czy zdążymy zjeść śniadanie, czy dotrzemy na czas do pracy. Potem nadmiernie analizujemy, czy nasza odpowiedź na zadane nam pytanie „co tam u Ciebie?” była wystarczająca. Mogłyśmy użyć przecież innych sformułowań – teraz z pewnością wszyscy o nas plotkują.
Wieczorem, po raz pierwszy od niepamiętnych czasów, idziesz na siłownię. Podczas ćwiczenia ktoś krzywo na Ciebie spojrzał, trudno Ci się po tym pozbierać. Podejrzewasz, że to dlatego, że dźwigasz lekkie ciężary. Mimo tego, że wiesz, jaką drogę przeszłaś, aby znów stanąć na nogi po kontuzji, czujesz się upokorzona.
A co, jeśli dowiesz się, że żadna z tych rzeczy nie ma znaczenia?
Jak co dzień – zdążyłaś do pracy. Kolega, który zapytał „co tam u Ciebie?”, potajemnie się w Tobie podkochuje i był tak zestresowany samym zadaniem tego pytania, że nie pamięta, co odpowiedziałaś. Na siłowni nikt nie zwrócił na Ciebie uwagi. Każdy przyszedł tam, aby wykonać swój trening – nikogo nie interesuje, ile dźwigasz.
Każdy skupia się na sobie, nikt nie przywiązuje uwagi do obcych mu ludzi.
Lecz nawet jeśli te scenariusze okazałyby się prawdziwe, gdyby ktoś rzeczywiście Cię ocenił, dlaczego miałabyś się tym przejmować? Przecież doskonale wiesz, jaka jest twoja historia. Tylko ty znasz prawdę. Zamiast kontrolować innych – ich zachowanie, opinie – pozwól im robić co chcą. Skup się na sobie. Nikt nie przeżyje za Ciebie życia.
Przywiązujemy bardzo dużą wagę do spraw, które na dłuższą metę nie mają znaczenia. Codziennie stresujemy się przynajmniej kilkoma rzeczami, o których nie będziemy pamiętać już za tydzień, a co dopiero za miesiąc czy za kilka lat. Boimy się ryzykować, boimy się wychodzić ze swojej strefy komfortu, a to właśnie dzięki temu nabieramy nowych doświadczeń, poznajemy wielu wspaniałych ludzi i uczymy się masy przydatnych umiejętności.
W 2012 roku Bronnie Ware, opiekunka osób z chorobami terminalnymi, napisała książkę Czego najbardziej żałują umierający. Według analizy, ludzie najbardziej żałowali tego, że nie mieli odwagi być sobą, że podporządkowywali swoje życie pod innych.
Zacznij więc żyć dla siebie. Nie overthinkuj każdej najmniejszej rzeczy, jaka Ci się przydarzyła, nawet jeśli wydaje się ona „upokarzająca”. Nie bój się ryzykować. Najgorsze, co możesz zrobić, to nie spróbować. Jeśli się nie uda, to będziesz mieć historię do opowiadania, a może będzie to najlepsze, co mogło Ci się przydarzyć.
Jesteśmy tylko ludźmi, daj sobie okazje do popełniania błędów – to na nich nauczysz się najwięcej. Nie nakładaj na siebie presji bycia idealnym, bo jest to niewykonalne. Zwolnij i żyj! Nie stresuj się na zapas. To, co ma być Twoje, nigdy cię nie ominie.
Zawsze znajdziesz inną pracę, inne miasto, innych ludzi, ale nigdy nie dostaniesz drugiego życia – pamiętaj o tym.
“Jeśli jutro byłby Twój ostatni dzień, czego żałowałbyś, że nie zrobiłeś?”
Tekst: Dominika Sitko